Reformy w kraju cz. 7

Minęła młodość działaczy rewolucyjnych, wyczerpał się zapał. Jedni pisali dla teatru, drudzy w badaniach ograniczali się do ogłaszania kronik i źródeł. Ukazały się jednak dwie monografie ruchów rewolucyjnych rumuńskich, napisane: przez llarian’a i przez Besarabczyka Hasdena, który był poprzednio oficerem rosyjskim. Ten bogaty materiał nie został jednak przez nich dostatecznie wyzyskany. W zakresie powieściowym widzimy dwa nazwiska: archeologa Odobescu, który pisze powieści historyczne, i okrężnego śpiewaka cerkiewnego Filirnona, malującego w sposób naiwny, ale szczery, obrazki z życia ludu. Inni zadowalali się tłumaczeniami lub naśladowaniem wzorów niemieckich i francuskich. Odrodzenie literackie rozpoczęło się wtedy, gdy zwrócono się do pieśni i podań ludowych. Alexandri i Russo zaczęli je zbierać, przetwarzać w sposób artystyczny i układać z nich ballady, z których wyrosła poezja epiczna rumuńska. W Siedmiogrodzie już w r. 1861 Saguna założył Towarzystwo kultury języka i literatury rumuńskiej, które w swoim organie p. t. „Transylwanja” zapowiadało, że spopularyzuje wśród inteligencji twórczość ludową, tego jednak nie dokonało. Spełniono teraz to zadanie. Hasden, gdy został profesorem w uniwersytecie założonym przez Cuzę w Bukareszcie, z pomocą uczniów swoich zebrał ogromną ilość pieśni ludowych. Wtedy to ukazały się obrazy literackie z życia ludu.

Comments

  1. By Reklama