Początki odrodzenia kraju cz. 7

Życie jednak rumuńskie nie zamarło. Dobry jego duch Lazar, znękany i wyczerpany, schronił się na wieś, gdzie pośród rodziny kończy pracowity żywot, pozostawił jednak uczniów, którzy dalej rozpoczęte dzieło prowadzili, jednym z najwybitniejszych z nich był Jan Eliad. Ten niezmordowany człowiek tworzył całą kulturę rumuńską; wydawał dziennik, układał gramatykę języka ojczystego, pisał dzieła filologiczne, tłumacząc zaś wiersze i prozę z obcych literatur, szczególniej z francuskiej, pisał również wzruszające poezje, przechodzące do ust ludu.

Żyjąc w epoce 1848 r., Eliad wchłonął w duszę bujny zapał i promienne nadzieje „Wiosny ludów”. Wspólnie z nim pracowali poeci narodowi: Bazyli Carlova i Grzegorz Alexandrescu. Ten ostatni pisał satyry, w których chłostał przywary swoich rodaków, szczególniej bojarów, godzących się zbyt łatwo z obcą władzą. Rolę wychowawców narodu podjęli: August Lourian, filozof i historyk, i Jan Maiorescu, propagator idei, że naród bez surowych zasad moralnych nie może zdobyć ani utrzymać niepodległości. Obaj przybyli z Siedmiogrodu, aby podtrzymywać ruch odrodzeńczy w Mołdawii; pod gnębiącym bowiem wszelkie porywy rządem austriackim nie mogli rozwinąć skrzydeł.

Comments

  1. By Reklama